چند خطی برای دلتنگی های دلی که دوباره زنده شد به لطف معجزه حضور تو

خیلی وقت بود دلم برای نوشتن بهانه ایی نداشت. هوای دلم درست مثل سرمای هوای این روزهای تهران بود. خشک و سرد و بی روح

اما از وقتی اومدی و اون اتفاقا افتاد ، تو شدی همون الماس زندگی که میشه گفت این حس ناب حاصل عمر منه

حس خوب بودن تو ،حس خوب داشتن تو،حس خوب لحظه لحظه های مشترک ، حس ناب نفس کشیدن با تو

حس خوب اولین برف

همه و همه دلم را زنده کرد به عشق.

دلم در این هوای برفی فقط تو را می خواهد و بس

نهال کم سن و سال این حس ناب ،مثل درختی تنومند و قوی ریشه در همه جای وجودم دوانده .

هر کجا که میروم یا تویی یااثری از توست. هر جای دلم را که مینگرم یاد توست .

و وای از ان اشک های چشمان معصوم تو که هر قطره اش سنگینی جهان است بر روی شانه هایم

و

لغزیدن و غلطیدن هر کدامش زلزله ایست مهیب و وحشتناک که حتی امان نفس کشیدنم را می گیرد

یاد دلی میفتم که روزهای متمادی مرده بود و ادای زنده ها را داشت

دلی که با بذر وجود تو دوباره زنده شد

دلی که دوباره دل شد

خوب من بمان برای همیشه تا عمر دوباره بعد از مرگ

این تن بعد از مرگ هم وجود تو را تمنا می کند

به یاد ان روز برفی

سفید مثل شب...